หากเรากำลังย่ำแย่และย่ำอยู่กับที่กอดเก็บ

ความรักที่ผุพังแล้วไว้แนบอก

เขาไม่รัก เขาไม่ใจใส่ เขาไม่ใยดี ก็ยังยินดีที่จะรัก

ยินดีที่จะเจ็บ เชื่อมั่นว่ารัก

ต้องกลับมาดีเหมือนเดิม ยังคงเชื่อมั่นใจตัวเขา

แม้ว่าเขาจะทำร้ายให้เจ็บซ้ำแค่ไหนก็ยอม

ยอมให้ชีวิตหายใจอยู่ได้แบบนี้ นั่นดีพอสำหรับ

ชีวิตแล้วหรอ 

ลองคิดดูให้ดี หากเรายอมมีความสุขที่

เราสร้างขึ้นมาแต่เพียงฝ่ายเดียว

ในขณะที่เขาหยิบยื่นแต่ความทุกข์อกทุกข์ใจให้เรา

ไยดีเราหรือเปล่า

เราจะสุขอย่างแท้จริงได้อย่างไรกัน

เลิกงมงาย ใฝ่ฝันในรักที่ผุพังได้แล้ว

อยู่กับเขาต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเราเท่านั้น

ว่าจะเลือกหยุดและก้าวถอยมาหรือเปล่า

เราต้องตื่นลืมตาขึ้นมา ไม่ใช่เขา ไม่ใช่ใคร

เราต้องเตือนสติตัวเองให้ยอมรับกับความเป็นจริง

และบอกกับตัวเองว่า

ชีวิตจะยึดติดกับความฝันลมๆแล้งๆอีกไม่ได้แล้ว